J10M

Joue 10 minutes.

Ga vissen

Het parenspel van één tegen één, alleen of met vrienden: vraag om een kaart, let op wat de ander bij jou vraagt, en leg meer paren neer.

Vanaf 6 jaar

Ga vissen is een kaartspel dat bijna iedereen als kind gespeeld heeft. Je deelt de kaarten, vraagt de ander om kaarten, en zodra je er twee van dezelfde waarde hebt, leg je ze voor je neer. Wie aan het einde de meeste paren heeft, wint. De regels passen in drie zinnen, een kind van zes snapt ze meteen, en toch is een spel tussen twee oplettende volwassenen allesbehalve kinderachtig.

Want Ga vissen verbergt een prachtige valkuil: je mag alleen vragen naar een waarde die je zelf al hebt. Elke vraag die je stelt, toont je tegenstander dus een van je kaarten. Elke vraag van je tegenstander toont jou een van de zijne. Het hele spel speelt zich daar af, in wat beide spelers hardop zeggen en in hoeveel ze daarvan onthouden. Het is geen geluksspel: het is een geheugenduel, vermomd als kinderspel.

Hier speel je één tegen één tegen een computertegenstander, zonder op iemand te wachten en zonder iets te installeren. De tafel verschijnt in je browser, op een computer of een smartphone, en je speelt met een muis, een vinger of volledig met het toetsenbord. Je kunt ook een vriend uitnodigen en online tegen elkaar spelen. In het Engels heet het spel Go Fish; de Nederlandse naam komt van wat je zegt als je de gevraagde kaart niet hebt.

Zo speel je Ga vissen

Het spel telt tweeënvijftig kaarten. Elke speler krijgt er vijf; de tweeënveertig die overblijven vormen de vijver, gesloten in het midden van de tafel. Daar vis je.

Een paar bestaat uit twee kaarten van dezelfde waarde, welke kleur ze ook hebben: twee zevens, twee vrouwen, twee azen. Dit is de versie van Ga vissen met paren, die veel families spelen, en niet die met sets van vier kaarten die sommige spelregels gebruiken, zoals bij kwartetten. Omdat elke waarde vier kaarten telt, zitten er in het spel zesentwintig paren, twee per waarde. Zodra je hand twee kaarten van dezelfde waarde bevat, gaan ze vanzelf naar je stapel neergelegde paren, zonder dat je iets hoeft te doen. Dat gebeurt bij het delen, en ook na elke kaart die je krijgt of vist. Je hand bevat dus nooit twee kaarten van dezelfde waarde: het is aan jou om hun tweelingen elders te vinden.

Jij begint altijd. Als je aan de beurt bent, vraag je je tegenstander naar één waarde: de waarde van de kaart waarop je tikt in je hand. Je mag alleen vragen naar een waarde die je al hebt, nooit naar een andere. Er zijn twee mogelijke uitkomsten:

  • je tegenstander heeft een kaart van die waarde: hij geeft ze af, het paar wordt meteen neergelegd, en je speelt meteen nog eens;
  • hij heeft er geen: hij zegt dat je moet gaan vissen. Je neemt een kaart uit de vijver, en daar eindigt je beurt.

Maakt de kaart die je vist een paar compleet, dan wordt dat paar neergelegd zoals elk ander, maar het geeft je geen extra beurt. Dat is het kleine wrede kantje van het spel: geluk kan je een paar opleveren, nooit een beurt erbij.

Daarna is je tegenstander aan de beurt om te vragen, met precies dezelfde regels en dezelfde grenzen.

Om naar een waarde te vragen, tik je op een kaart in je hand. Op een toetsenbord ga je met de pijltjestoetsen links en rechts door je hand, en vraag je met Enter naar de waarde van de gekozen kaart. De focus is altijd zichtbaar, en een meldingszone beschrijft voor schermlezers elke vraag, elke gegeven kaart, elke kaart uit de vijver en elk neergelegd paar.

De vijver, lege handen en het einde van het spel

De vijver loopt langzaam leeg, één kaart per vraag die mislukt. Is hij leeg, dan vist niemand nog: een vraag die mislukt, geeft gewoon de beurt door.

Soms heeft een speler helemaal geen kaarten meer. Zit er nog iets in de vijver, dan neemt hij automatisch een kaart en eindigt zijn beurt; het is geen keuze, het gebeurt gewoon. Is ook de vijver leeg, dan past hij.

Het spel eindigt als alle zesentwintig paren op tafel liggen: de vijver is leeg, beide handen zijn leeg, en alles is neergelegd. Wie de meeste paren heeft, wint. Bij dertien elk is het gelijkspel, en dat is een eervolle uitslag: het gebeurt vaak tussen gelijkwaardige spelers.

Je geheugen is je echte troef

Laten we eerlijk zijn: bij Ga vissen is geheugen de enige echte vaardigheid. De verdeling is wat ze is, de vijver geeft wat hij geeft, en over een heel spel vissen beide spelers ongeveer evenveel goede kaarten. Wat het verschil maakt, is wat je onthoudt.

Elke vraag van je tegenstander verraadt een kaart in zijn hand. Vraagt hij naar negens, dan heeft hij een negen; anders mocht hij er niet naar vragen. En zolang hij zijn paar negens niet neerlegt, heeft hij die negen nog. Vis jij drie beurten later een negen, dan weet je precies waarnaar je moet vragen.

Het omgekeerde geldt ook, en dat maakt het spel spannend: telkens als je naar een waarde vraagt en ze niet krijgt, heb je net gratis informatie weggegeven. Je tegenstander weet nu dat jij die kaart hebt, en wacht rustig tot hij haar tweeling trekt. Vragen is dus nooit neutraal: het is een ruil, een kans op een paar in ruil voor een aanwijzing die je prijsgeeft.

De geschiedenis van de vragen blijft in het midden van de tafel op het scherm staan, aan beide kanten: wie waarnaar vroeg, en of de kaart gegeven werd of de vrager moest gaan vissen. Je kunt spelen zonder aantekeningen te maken, maar naar die lijst kijken moet je wel, en vooral begrijpen wat ze zegt.

De computertegenstander

Weet dit vooraf: je tegenstander onthoudt alles wat er gezegd is. Echt alles. Elke waarde waarnaar je vroeg, elke kaart die je afgaf, elk paar dat op tafel kwam. Zijn geheugen is perfect, en dat is een bewuste keuze.

Dat is geen valsspelen, en het is belangrijk om te begrijpen waarom: hij ziet nooit je hand, nooit de vijver, nooit de kaart die je net viste. Hij heeft alleen de openbare informatie, precies wat jij ook voor je hebt. Hij weet niets wat jij niet weet. Hij vergeet alleen niets, en precies daardoor wordt het spel een geheugenduel in plaats van een geluksspel.

Zijn strategie past in één regel: hij vraagt eerst naar een waarde waarvan hij weet dat ze in je hand zit, en anders naar de waarde die er het waarschijnlijkst zit. Hij is sterk, hij wint vaker dan hij verliest, en wie hem geregeld wil verslaan, moet even oplettend spelen als hij.

Ga vissen online spelen met een vriend

Ga vissen is een spel voor twee, en je kunt het spelen met iemand die je kent. Kies Samen spelen, maak een tafel, en stuur de link naar je vriend of laat hem de code scannen; hij kan ook de code van acht letters intypen. Elk van jullie ziet alleen zijn eigen hand, het aantal kaarten aan de overkant, de neergelegde paren en de grootte van de vijver. Start je zonder te wachten, dan neemt de computertegenstander de lege plaats in. Spellen tussen vrienden zijn gewoon voor het plezier en komen niet op de ranglijst.

Score en ranglijst

Je score is duizend punten, plus dertig punten voor elk paar dat je voorsprong hebt, min dertig voor elk paar achterstand. Een gelijkspel van dertien elk is precies duizend punten waard. Een nipte overwinning, veertien paren tegen twaalf, is duizendzestig punten waard. Een totale afstraffing, zesentwintig paren tegen nul, zou duizendzevenhonderdtachtig punten waard zijn, en niemand heeft er ooit een gezien.

Een verloren spel telt ook, onder de duizend punten: een nederlaag telt mee, ze levert alleen minder op. Het spel moet wel uitgespeeld zijn om te worden vastgelegd: halverwege stoppen levert niets op.

De ranglijst toont hoeveel vragen je nodig had. De server speelt het hele spel opnieuw vanuit de beginwaarde en jouw vragen: hij schudt op dezelfde manier, deelt dezelfde kaarten, laat de computertegenstander precies hetzelfde spelen, en berekent de score opnieuw. Valsspelen is onmogelijk.

Tips om te winnen bij Ga vissen

Bekijk de geschiedenis voor elke vraag, niet erna. De waarden waarnaar je tegenstander vroeg en die hij niet kreeg, heeft hij nog altijd: vis je er een van, dan heb je bij je volgende beurt een zeker paar.

Kun je kiezen tussen meerdere waarden en heb je geen informatie, kies dan een waarde waarvan nog veel kaarten in omloop zijn. Liggen de twee andere kaarten van een waarde al neergelegd op tafel, dan blijft er maar één over, en die slaapt waarschijnlijk in de vijver.

Onthoud dat een geslaagde vraag je een extra beurt geeft. Weet je dat je tegenstander twee van jouw waarden heeft, begin dan met die waarvan je zeker bent: je gaat meteen door naar de tweede.

Wees voorzichtig met vragen op goed geluk vroeg in het spel. Zolang de vijver vol is, heeft een willekeurige vraag weinig kans om te lukken en veel kans om je tegenstander op een idee te brengen. Dat is geen reden om niet te spelen, je moet toch ergens naar vragen, maar wel een reden om te beginnen met de waarden waarvan nog de meeste kaarten in omloop zijn.

Tot slot: laat in het spel, als de vijver leeg is, lukt elke vraag die je stelt: de overgebleven kaarten zijn dan noodzakelijk één voor één over de twee handen verdeeld. De strijd werd eerder gestreden.

Wil je meer kaartspellen, kijk dan bij de kaartspellen, of probeer een rustig spel alleen, zoals Klondike patience.

Veelgestelde vragen

Hoeveel kaarten vormen een paar? Twee, van dezelfde waarde, in welke kleuren ook. Omdat een waarde vier kaarten telt, vormt ze twee paren, en het spel bevat er in totaal zesentwintig.

Mag ik naar elke waarde vragen? Nee, en op die regel rust het hele spel: je mag alleen vragen naar een waarde waarvan je al een kaart hebt. Daarom geeft elke vraag je tegenstander informatie.

Wat gebeurt er als ik precies de kaart vis waarnaar ik vroeg? Het paar wordt neergelegd zoals elk ander, en je houdt het. Maar je beurt eindigt toch: alleen een geslaagde vraag geeft je een extra beurt.

Kan de computer mijn kaarten zien? Nooit. Hij kent alleen de openbare informatie: de neergelegde paren aan beide kanten en alles wat gevraagd, gegeven of geweigerd werd. Dat onthoudt hij allemaal perfect, en dat volstaat om hem geducht te maken.

Wat gebeurt er als mijn kaarten op zijn? Je neemt automatisch een kaart uit de vijver en je beurt eindigt. Is ook de vijver leeg, dan pas je, en het spel eindigt zodra alles neergelegd is.

Kan een spel op gelijkspel eindigen? Ja, bij dertien paren elk. Het is een gewone afloop tussen oplettende spelers, en het is duizend punten waard op de ranglijst.

Telt een verloren spel mee op de ranglijst? Ja, zolang het uitgespeeld is. Een nipte nederlaag levert veel meer op dan een zware, en veel meer dan een spel dat je opgeeft, dat niets oplevert.

Kan ik alleen met een toetsenbord spelen? Helemaal. Met de pijltjestoetsen ga je door je hand, Enter vraagt naar de waarde van de gekozen kaart, en een meldingszone beschrijft elke vraag, elke gegeven kaart en elk neergelegd paar.

Meer kaartspellen

Kaarten
  • Boerenbridge
    Het slagenspel dat op en neer gaat: voorspel precies hoeveel slagen je haalt, met drie tot acht spelers.
  • Hartenjagen
    Het omgekeerde slagenspel: ontwijk de harten, ontloop schoppenvrouw en eindig met het laagste totaal.
  • Coinche
    Belote met biedingen in punten: bied van 80 tot capot, en doubleer het contract van de tegenpartij.
  • Manillen
    Het slagenspel uit Vlaanderen en Noord-Frankrijk: de tien is de hoogste kaart, en je moet hoger spelen zodra het kan.
  • Vlaams manillen
    Manillen zoals in West-Vlaanderen: de gever kiest de troef, je verdubbelt met “ik ga mee”, en je speelt tot 101.
  • Frans tarot
    Achtenzeventig kaarten, eenentwintig troeven en de Excuse: neem de hond en haal je contract, alleen tegen drie.
  • Tri Peaks solitaire
    Haal kaarten weg die één hoger of één lager zijn dan de aflegstapel, in lange reeksen, tot de drie toppen verdwenen zijn. Alleen of in een wedstrijd met anderen.
  • Presidenten
    Raak als eerste je kaarten kwijt, per paar of per drie, tegen drie spelers: vijf rondes om als President te eindigen, niet als Bedelaar.