J10M

Joue 10 minutes.

Boerenbridge: spelregels en online spelen

Het slagenspel dat op en neer gaat: voorspel precies hoeveel slagen je haalt, met drie tot acht spelers.

Vanaf 14 jaar

Ontdek het op Google Play

Boerenbridge is een slagenspel waarin alles draait om een precies bod. In Vlaanderen heet het meestal Rikiki, in het Engels Oh Hell of Up and Down the River. Het idee past in één zin: voor elke ronde zeg je hoeveel slagen je zult halen, en je scoort alleen als je dat aantal precies haalt. Niet meer, niet minder. Eén slag te veel kost evenveel als één slag te weinig, en dat geeft het spel zijn venijn: een prachtige hand kan een last worden, en een miserabele hand een gouden kans om nul te bieden en dat te halen.

Het spel gaat op en neer. In de eerste ronde krijgt elke speler maar één kaart. In de tweede twee, in de derde drie, en zo verder tot de top. Dan gaat het weer omlaag: elke ronde één kaart minder, tot je weer bij één kaart bent. Elke trap verandert het probleem helemaal. Met één kaart speel je bijna blind, en alles hangt af van wat je bij de anderen leest. Met zes of acht kaarten tel je, plan je, en houd je een lage kaart achter de hand om een slag kwijt te raken die je niet wilt.

Hier zit je meteen aan een volle tafel, zonder op iemand te wachten. Je kiest zelf hoeveel tegenstanders je wilt, van twee tot zeven, en computerspelers nemen alle andere plaatsen in. Je hoeft niets te installeren en geen account te maken. De tafel verschijnt in je browser, op een computer of een smartphone, en je speelt met de muis, met een vinger of volledig met het toetsenbord.

De spelregels van Boerenbridge

Een spel bestaat uit meerdere rondes. Voor de eerste stel je twee dingen in: hoeveel tegenstanders er meespelen, en hoe hoog het spel klimt. Het korte formaat gaat tot zes kaarten, goed voor elf rondes; het lange formaat gaat tot acht, goed voor vijftien rondes. Met zeven of acht spelers legt het kaartspel zelf een grens op: er moet altijd minstens één kaart overblijven om om te draaien. Aan een tafel van zeven klimt het spel dus tot zeven kaarten, en een tafel van acht kent alleen het formaat met zes kaarten. Je kunt beide instellingen wijzigen tot je eerste bod; daarna ligt de tafel vast voor het hele spel.

In elke ronde worden de kaarten één voor één gedeeld, te beginnen bij de linkerbuur van de gever. Heeft iedereen zijn hand, dan wordt de volgende kaart van de stapel open gelegd: haar kleur is troef in die ronde. Die kaart wordt nooit gespeeld; ze toont alleen de troefkleur, en iedereen weet dus dat ze niet meer komt.

Dan wordt er geboden. Elke speler, te beginnen bij de linkerbuur van de gever, zegt hoeveel slagen hij denkt te halen. Je mag nul bieden. Je mag zoveel slagen bieden als je kaarten hebt. Er is maar één beperking, en die treft de gever, die als laatste biedt: de biedingen mogen samen nooit precies het aantal slagen in het spel halen. Hebben de anderen samen drie slagen op vier geboden, dan mag de gever geen “één” zeggen. Hij moet nul, twee, drie of vier bieden. Zo kan nooit iedereen tegelijk slagen: er is altijd een slag te veel om uit te delen, of een slag te weinig. Dat is het hart van het spel.

De linkerbuur van de gever komt uit in de eerste slag. Daarna legt elke speler om de beurt een kaart, met de klok mee. Je moet de gevraagde kleur bekennen als je die hebt. Heb je ze niet, dan doe je wat je wilt: troeven, of een willekeurige kaart bijgooien. Troeven is nooit verplicht, en je hoeft ook niet over een troef heen te gaan die al ligt. De slag gaat naar de hoogste troef als er een ligt, anders naar de hoogste kaart van de gevraagde kleur. De aas is de hoogste kaart, de 2 de laagste. Wie de slag haalt, komt uit in de volgende.

De punten van elke ronde

Aan het einde van een ronde wordt het bod van iedereen vergeleken met het aantal slagen dat hij echt haalde. Bod gehaald: tien punten, plus één punt per slag. Nul bieden en geen slag halen levert dus tien punten op, drie bieden en er drie halen dertien. Bod gemist: je verliest één punt per slag verschil, of je er nu te veel of te weinig hebt. Twee bieden en er vier halen kost twee punten, net als vier bieden en er maar twee halen.

Die telling verklaart waarom het spel subtieler is dan het lijkt. De meeste punten komen van de bonus van tien, niet van de slagen. Een bod van nul is bijna evenveel waard als een bod van drie, voor veel minder risico. Ervaren spelers bieden laag en halen het, liever dan hoog te bieden en tekort te komen.

Speel je thuis, dan ken je misschien een andere telling: elke familie en elke vriendengroep heeft wel zijn eigen bonus en zijn eigen strafpunten. Hier geldt de telling hierboven, voor iedereen dezelfde.

De teller van elke speler blijft de hele ronde op het scherm staan, als “gehaalde slagen / geboden slagen”. Kloppen de twee getallen, dan wordt de teller groen; ga je erover, dan wordt hij oranje. Je ziet dus altijd wie nog een slag zoekt en wie er wanhopig een kwijt wil. Dat is cruciale informatie: een speler die zijn aantal heeft, gooit zijn grote kaarten weg, en een speler die nog tekortkomt, gaat over alles wat voorbijkomt.

Score en ranglijst

Na de laatste ronde liggen de totalen vast en wordt je score voor de ranglijst berekend: het is je voorsprong op het gemiddelde van de andere spelers aan je tafel, opgeteld over het hele spel. Een speler die precies op het gemiddelde eindigt, krijgt duizend punten; elk punt voorsprong is er ongeveer negen waard, en een lang spel telt zwaarder dan een kort, want elke ronde die je speelt, vergroot je voorsprong. Daar is een precieze reden voor. Een bod halen is veel makkelijker met korte handen dan met lange, en een tafel van acht deelt noodzakelijk kortere handen dan een tafel van drie. Ruwe punten tellen zou dus de grote tafels bevoordelen. Door het verschil te meten tussen jou en de spelers tegenover je, blijft de ranglijst vergelijkbaar, welke tafel je ook kiest.

Een spel telt alleen als het helemaal terug naar één kaart is uitgespeeld. Ook een verloren spel telt: als laatste eindigen met een behoorlijke score is beter dan niet eindigen. De server speelt het hele spel opnieuw af vanuit jouw beslissingen voor hij een score aanvaardt; de punten op je scherm zijn alleen een voorproefje, de herhaling is wat telt.

Je kiest je tafel en je lengte zelf, en begint zo vaak opnieuw als je wilt.

Tips om te winnen bij Boerenbridge

Tel je zekere slagen voor je biedt, niet je mooie kaarten. Een aas in een kleur die geen troef is, is alleen een zekere slag als niemand hem kan troeven: met korte handen raakt een kleur snel op, en je aas wordt opgeslokt door een kleine troef. Omgekeerd is een troefboer in een hand zonder klaveren vaak meer waard dan een losse heer.

Luister naar de biedingen voor de jouwe. Bied je laat, dan weet je al hoeveel slagen de anderen zich beloofd hebben. Is er samen meer geboden dan er slagen zijn, dan wordt de ronde krap: iedereen wil winnen, en gewoon meedrijven volstaat om de slag te verliezen die je niet wilde missen. Is er minder geboden dan er slagen zijn, dan is het omgekeerd: er blijven slagen liggen, en die vallen zonder waarschuwing bij jou. Haal je slagen dan vroeg binnen, met je hoge kaarten, voor iedereen zijn kleine kaarten begint weg te gooien.

Nul bieden is de beste vriend van een beginner. Tien punten zonder risico, op voorwaarde dat je goed weet bij te gooien. Houd daarvoor in elke kleur een lage kaart als het kan, en raak je hoge troeven kwijt zodra je de kans krijgt: een troefvrouw die je te lang vasthoudt, haalt uiteindelijk altijd een slag die je niet wilde.

Houd de troef in het oog. Tel hoeveel troeven er al gevallen zijn, en vooral wie er troefde: een speler die een ruiten troeft, heeft geen ruiten meer, en dat blijft de hele ronde waar. Vaak beslist precies dat of je ruitenheer erdoor komt of niet.

Let ten slotte op de gever. Omdat hij als laatste biedt en het totaal niet mag laten kloppen, bepaalt de gever of de ronde krap of ruim wordt. Ben jij aan de beurt om te geven, gebruik dat dan: kies het onevenwicht dat jou past, niet dat van de anderen.

Bied je graag op je slagen, probeer dan Kleurenwiezen, waarin je troef vraagt of alleen speelt, of Rikken, de Nederlandse neef met zijn eigen biedingen. Voor een luchtiger familiespel is er Nain Jaune of het afgooispel Presidenten, en Hartenjagen draait alles om. Alle andere vind je bij de kaartspellen.

Veelgestelde vragen

Is Rikiki hetzelfde spel? Ja. Boerenbridge, Rikiki, Oh Hell en Up and Down the River zijn namen voor hetzelfde spel; de naam verschilt van streek tot streek. Ze beschrijven allemaal hetzelfde idee: het aantal kaarten stijgt ronde na ronde, en daalt dan weer.

Met hoeveel spelers speel je? Met drie tot acht. Hier kies je het aantal tegenstanders voor het eerste bod, van twee tot zeven, en computerspelers nemen hun plaatsen in. Met vier of vijf spelers zijn de spellen het meest in evenwicht: genoeg mensen om de biedingen te laten botsen, genoeg kaarten om een plan te maken.

Waarom mag de gever niet bieden wat hij wil? Omdat zonder die regel iedereen tegelijk zijn bod zou kunnen halen, en dan verliest het spel zijn spanning. Door de gever te verbieden het totaal precies op het aantal slagen te laten uitkomen, mist in elke ronde minstens één speler. De gever schuift elke ronde door, dus die beperking treft iedereen om de beurt.

Moet ik troeven als ik niet kan bekennen? Nee. Anders dan bij sommige slagenspellen is troeven een recht, nooit een plicht. Je mag gerust een nutteloze kaart bijgooien. Je hoeft ook niet over een troef heen te gaan die al ligt. Die vrijheid is essentieel als je probeert geen slagen te halen.

Wat gebeurt er als ik nul bied en toch een slag haal? Je verliest één punt. Maar één, want je zit er maar één slag naast. Dat is weinig, maar vooral verdwijnen de tien bonuspunten: het echte verschil tussen een gehaald en een gemist nulbod is elf punten.

Hoort de omgedraaide kaart bij iemands hand? Nee. Ze ligt open, toont de troefkleur, en blijft tot het einde van de ronde buiten het spel. Iedereen weet dus dat ze niet meer komt, en dat is belangrijk: is de troefaas de omgedraaide kaart, dan is de troefheer de hoogste kaart in het spel.

Waarom is mijn score niet gewoon mijn puntentotaal? Omdat niet alle spellen even moeilijk zijn. Hoe meer spelers, hoe korter de handen, en hoe makkelijker het is een bod te halen. Daarom meet de score je voorsprong op het gemiddelde van de andere spelers aan je eigen tafel, zodat een tafel van drie en een tafel van acht vergelijkbaar blijven.

Kan ik de tafel tijdens een spel veranderen? Nee. Het aantal tegenstanders en het formaat liggen vast voor je eerste bod; daarna horen ze bij het spel en veranderen ze niet meer. Wil je iets anders, begin dan gewoon een nieuw spel: de instellingen worden je opnieuw aangeboden.

Meer kaartspellen

Kaarten
  • Hartenjagen
    Het omgekeerde slagenspel: ontwijk de harten, ontloop schoppenvrouw en eindig met het laagste totaal.
  • Coinche
    Belote met biedingen in punten: bied van 80 tot capot, en doubleer het contract van de tegenpartij.
  • Manillen
    Het slagenspel uit Vlaanderen en Noord-Frankrijk: de tien is de hoogste kaart, en je moet hoger spelen zodra het kan.
  • Vlaams manillen
    Manillen zoals in West-Vlaanderen: de gever kiest de troef, je verdubbelt met “ik ga mee”, en je speelt tot 101.
  • Frans tarot
    Achtenzeventig kaarten, eenentwintig troeven en de Excuse: neem de hond en haal je contract, alleen tegen drie.
  • Tri Peaks solitaire
    Haal kaarten weg die één hoger of één lager zijn dan de aflegstapel, in lange reeksen, tot de drie toppen verdwenen zijn. Alleen of in een wedstrijd met anderen.
  • Presidenten
    Raak als eerste je kaarten kwijt, per paar of per drie, tegen drie spelers: vijf rondes om als President te eindigen, niet als Bedelaar.
  • Nain Jaune – de gele dwerg
    Een klassiek Frans familiekaartspel: leg reeksen van aas tot heer, pak de fiches op het bord en raak als eerste je kaarten kwijt.